مدیرسبز

اشتراک‌گذاری مقاله

مطالعه
پیشنهاد ویژه
ویژه فروشنده‌ها

چرا مشتری از پیشنهاد شما تعریف می‌کند، اما خرید نمی‌کند؟

چرا مشتری از پیشنهاد شما تعریف می‌کند، اما خرید نمی‌کند؟
امتیاز دهید
حدود 12 دقیقه

خلاصه مقاله

وقتی مشتری از پیشنهاد تعریف می‌کند اما خرید نمی‌کند، لزوما فریب یا مشتری نامناسب نیست. شش دلیل، سوال تشخیص و جواب محترمانه به «عالیه، خبر می‌دهم».

تعریف کردن از یک پیشنهاد، با تصمیم خرید یکی نیست. مشتری ممکن است از روی ادب، علاقه واقعی یا هیجان همان جلسه تعریف کند، ولی هنوز به این نتیجه نرسیده باشد که الان باید بخرد. وقتی مشتری از پیشنهاد تعریف می‌کند اما خرید نمی‌کند، کار فروشنده تمام نشده است؛ تازه باید فهمید چه چیزی مانده است.

نخریدن مشتری نه نشانه فریب است و نه یعنی او مشتری نامناسبی است. خیلی وقت‌ها نیاز روشن است، اما فوریت، اعتماد، زمان پرداخت، تایید شخص دیگر یا قدم بعدی مبهم مانده. گاهی هم تعریف، یک نه مودبانه است. بدون این تشخیص، فروشنده یا بی‌خودی فشار می‌آورد یا سکوت می‌کند و فرصت کمک به تصمیم از دست می‌رود.

این مطلب برای فروشنده‌ها و صاحبان کسب‌وکار است که خدمت یا محصول پیشنهاد می‌دهند و با مشتری‌ای روبه‌رو می‌شوند که تعریف می‌کند اما خرید نمی‌کند. در ادامه شش دلیل رایج می‌آید. برای هر کدام سوال تشخیص، کار محترمانه و یک نمونه فرضی هست. بعد، چند جمله آماده برای وقتی مشتری می‌گوید «عالیه، خبر می‌دهم» و زمان مناسب برای تمام کردن پیگیری را می‌بینید.

تعریف کردن به معنی قصد خرید نیست

علاقه و نیت خرید فرق دارند. علاقه یعنی پیشنهاد به نظر مشتری خوب آمده است. نیت خرید یعنی برای اقدام، زمان، پول و تایید لازم را هم در نظر گرفته است. تعریف معمولا از علاقه می‌آید، نه لزوما از آمادگی برای پرداخت.

در مطلب از دست رفتن فروش به‌خاطر دودلی مشتری از Harvard Business Review آمده است که فروشنده‌ها بیشتر فروش را به تصمیم نگرفتن مشتری می‌بازند تا به رقیب. آن مطلب درباره مشتری‌ای است که تا نزدیک خرید آمده و بعد متوقف شده است. این را نباید با تعریف ساده یکی دانست.

پس اگر جلسه گرم تمام شد و مشتری باز خرید نمی‌کند، اول دنبال مقصر در لحن یا قیمت نگردید. اگر هنوز در حال بررسی است، بپرسید کدام نکته مانده است. اگر نه گفته، همان را بپذیرید. جواب محترمانه بهتر از فشار یا ناامید شدن است.

۱. نیاز هست، اما فوریت یا ارزش کار روشن نیست

گاهی مشتری راست می‌گوید پیشنهاد خوب است، ولی درد امروزش چیز دیگری است. کار شما مفید به نظر می‌رسد، اما نه لازم برای همین هفته یا همین ماه. در این حالت تعریف صادقانه است. با این حال خرید نمی‌کند، چون اولویت دیگری جلوتر ایستاده است.

سوال تشخیص این است: «اگر این کار را دو یا سه ماه عقب بیندازید، چه چیزی برای کسب‌وکارتان عوض می‌شود؟» اگر جواب مبهم بود، ارزش پیشنهاد هنوز به زندگی روزمره او وصل نشده است. سوال دیگر: «الان کدام کار برایتان فوری‌تر از این است؟»

برای نمونه فرضی، یک مشاور منابع انسانی برای فروشگاه زنجیره‌ای کوچک برنامه آموزش سرپرست پیشنهاد می‌دهد. مدیر از نظم برنامه تعریف می‌کند، اما استخدام فصل شلوغ را جلوتر می‌بیند. اگر مشاور فقط از خوبی آموزش بگوید، جلسه در تعریف می‌ماند.

بهتر است بپرسد تاخیر آموزش تا بعد از فصل شلوغ چه اثری روی اشتباه سرپرست‌ها می‌گذارد. اگر اثر کم بود، زمان بهتری برای شروع پیشنهاد کند، نه اینکه همان جلسه اصرار به خرید کند.

کار بعدی این است که پیشنهاد را به یک نتیجه مشخص و نزدیک وصل کنید. اگر آن نتیجه برای الان اولویت ندارد، زمان پیگیری را با خود مشتری بگذارید. در کشف نیاز هم همین منطق هست؛ مقاله کشف نیاز مشتری برای فهمیدن فوریت واقعی مفید است. وقتی اولویت جای دیگری است و مشتری خرید نمی‌کند، عقب انداختن آگاهانه بهتر از فشار بی‌مورد است.

۲. اعتماد یا نگرانی از ریسک هنوز حل نشده

تعریف کردن از نمونه کار، با خیال راحت دادن پول فرق دارد. مشتری ممکن است از طرح یا توضیح خوشش بیاید، اما از تاخیر، پشتیبانی بعد از تحویل، یا اینکه کار به دردش نخورد بترسد. در این حالت هم خرید نمی‌کند؛ در حالی که از خود پیشنهاد بد نگفته است.

سوال تشخیص این است: «اگر بخواهید شروع کنید، کدام بخش بیشتر نگران‌تان می‌کند؟» نپرسید «پس چرا نمی‌خرید؟» چون لحن بازجویی دارد. بگذارید نگرانی را خودش بگوید: زمان، کیفیت، پشتیبانی، یا تجربه همکاری با شما.

برای نمونه فرضی، طراح سایت فروشگاهی را به صاحب یک برند پوشاک نشان می‌دهد. صاحب برند از ظاهر طرح تعریف می‌کند، اما قبلا با طراح دیگری به مشکل خورده و پول را زود داده است. اگر طراح فقط بگوید «ما متفاوتیم»، نگرانی نمی‌خوابد. بهتر است مرحله پرداخت، زمان تحویل و کار بعد از راه‌اندازی را روشن بنویسد و یک خروجی کوچک اول را جدا قیمت بدهد.

کار بعدی کم کردن ریسک است، نه بیشتر حرف زدن از مهارت. مرحله‌بندی کار، نمونه کوچک، معرفی مشتری قبلی یا نوشتن تعهد زمانی کمک می‌کند. تا آن نگرانی روی میز نیاید، طبیعی است که هنوز خرید نمی‌کند.

۳. بودجه یا زمان پرداخت جور نیست

گاهی تعریف از ارزش کار است، ولی پول الان در دسترس نیست، یا باید اول جای دیگری خرج شود. این با جمله «گران است» یکی نیست. ممکن است قیمت را قبول داشته باشد. با این حال خرید نمی‌کند، چون زمان پرداخت با جریان پولش نمی‌خواند.

سوال تشخیص این است: «برای شروع این کار، موضوع مبلغ است یا زمان پرداخت؟» این سوال کمک می‌کند نقدینگی را با بودجه اشتباه نگیرید. اگر گفت الان نقدینگی ندارد، تخفیف فوری کمکی نمی‌کند. اگر سقف بودجه کمتر از پیشنهاد است، باید محدوده کار کوچک‌تر شود.

برای نمونه فرضی، فروشنده دستگاه بسته‌بندی به کارگاه شیرینی پیشنهاد می‌دهد. صاحب کارگاه از سرعت دستگاه تعریف می‌کند، اما پول اصلی را بعد از سفارش‌های عید می‌گیرد. اگر فروشنده همان روز اصرار به خرید کامل کند، رابطه خراب می‌شود. بهتر است پیش‌پرداخت کمتر، تحویل نزدیک به همان فصل، یا شروع با یک دستگاه کوچک‌تر را بررسی کند.

کار بعدی متناسب با همان مانع است: پرداخت مرحله‌ای، بسته کوچک‌تر، یا توافق برای تاریخ مشخص بعد از ورود پول. اگر بحث سر خود قیمت بود، مقاله اعتراض قیمت مشتری قدم‌های آماده دارد. تا زمان یا سقف پول روشن نشود، از تعریف او نتیجه نگیرید. اول بفهمید چرا خرید نمی‌کند.

۴. کسی که تعریف می‌کند، تصمیم نهایی را نمی‌گیرد

تعریف کارشناس یا مدیر میانی ممکن است کاملا صادقانه باشد. ولی اگر تایید با شخص دیگری است و او در جلسه نبوده، خرید نمی‌کند، چون اصلا هنوز تصمیم گرفته نشده است. این را دیر فهمیدن، هفته‌ها پیگیری بی‌حاصل می‌سازد.

سوال تشخیص این است: «برای نهایی شدن این کار، چه کسی باید تایید کند و شما معمولا این تصمیم را چطور می‌گیرید؟» اگر فقط همین یک نفر تعریف کرده و تایید جای دیگری است، دلیل اینکه هنوز خرید نمی‌کند همین‌جا روشن می‌شود. اگر گفت باید با شریک یا مدیر حرف بزند، بپرسید آن فرد چه چیزی برایش مهم است و آیا یک گفتگوی کوتاه سه‌نفره کمک می‌کند.

برای نمونه فرضی، فروشنده نرم‌افزار حسابداری با حسابدار یک شرکت تولیدی جلسه دارد. حسابدار از گزارش‌ها و سرعت کار تعریف می‌کند، اما خرید را مدیرعامل تایید می‌کند. اگر فروشنده فقط به حسابدار قیمت بدهد و منتظر بماند، ممکن است پیام حسابدار در جلسه داخلی ناقص منتقل شود. بهتر است یک خلاصه یک‌صفحه‌ای برای مدیرعامل بنویسد یا همان هفته یک تماس کوتاه سه‌نفره پیشنهاد کند.

کار بعدی این است که مسیر تایید را همان جلسه روشن کنید. یک خلاصه کوتاه به او بدهید تا بتواند موضوع را برای تصمیم‌گیرنده درست بگوید؛ همه بار را روی تعریفش نگذارید. تا تصمیم‌گیرنده در جریان نباشد، طبیعی است که هنوز خرید نمی‌کند.

۵. قدم بعدی مبهم مانده است

گاهی مشتری واقعا راضی است، اما جلسه بدون تاریخ، کار مشخص و مسوول تمام می‌شود. «خبر می‌دهم» جای قدم بعدی می‌نشیند و بعد هر دو طرف منتظر می‌مانند. در این حالت خرید نمی‌کند، نه چون پیشنهاد بد بوده، چون معلوم نشده بعد از جلسه چه کاری باید انجام شود.

سوال تشخیص این است: «برای اینکه این کار جلو برود، قدم بعدی از نظر شما چیست و چه زمانی آن را انجام می‌دهیم؟» اگر جواب «خودم خبر می‌دهم» بود، یک تاریخ مشخص پیشنهاد کنید و بپرسید تا آن تاریخ چه چیزی باید روشن شده باشد.

برای نمونه فرضی، مشاور اینستاگرام بعد از معرفی بسته محتوا، تعریف زیاد می‌شنود و جلسه با جمله «عالیه، خودم پیام می‌دهم» تمام می‌شود. یک هفته هیچ پیامی نمی‌آید و خرید نمی‌کند. اگر همان جلسه می‌گفت «چهارشنبه ساعت ۱۱ زنگ بزنم تا ببینیم بسته‌ها را با هم مرور کرده‌اید یا نه؟»، هر دو طرف تکلیف داشتند.

در مطلب جواب به جمله «می‌خواهم فکر کنم» از HubSpot آمده است که فقط عقب انداختن تصمیم و بعدا سری زدن، معمولا به تاخیر و سردرگمی می‌رسد. بهتر است معلوم شود بعد از این چه کار می‌کنید، چه زمانی پیگیری می‌شود، یا پرونده بسته می‌شود.

در مقاله چطور جلسه فروش را در ۳۰ دقیقه ببندیم هم تاکید شده جلسه باید با قدم بعدی و تاریخ تمام شود. وقتی خرید نمی‌کند، چون مسیر مبهم است، اول تاریخ را ببندید، نه قیمت را تکرار کنید.

۶. مشتری قصد خرید ندارد، اما نمی‌خواهد مستقیم نه بگوید

بعضی مشتری‌ها راحت «نه» نمی‌گویند. به‌جایش از پیشنهاد تعریف می‌کنند تا جلسه تلخ تمام نشود. این هم فریب حساب‌شده نیست؛ اغلب ادب است. اگر نشانه‌ها را نبینید، ممکن است هفته‌ها دنبال کسی بروید که در واقع خرید نمی‌کند.

نشانه‌ها معمولا این‌هاست: تعریف کلی بدون سوال درباره اجرا، پرهیز از حرف پول و تاریخ، معرفی نکردن تصمیم‌گیرنده، و جواب‌های کوتاه به پیگیری. هیچ‌کدام به‌تنهایی دلیل قطعی برای نه نیست. ولی اگر چندتا با هم بیاید، باید مودبانه تکلیف را روشن کنید.

سوال تشخیص این است: «اگر الان زمانش نیست یا این پیشنهاد به کارتان نمی‌آید، محترمانه می‌پذیرم. فقط بگویید الان اولویت نیست، یا اصلا این کار را نمی‌خواهید؟» این جمله راه خروج محترمانه می‌گذارد و نیازی به فشار ندارد. اگر گفت نه، یا خواست دیگر تماس نگیرید، همان‌جا بپذیرید. دلیل نخواهید و جلسه تازه‌ای پیشنهاد نکنید.

برای نمونه فرضی، فروشنده خدمات چاپ برای یک کلینیک دندان‌پزشکی قیمت بروشور داده است. مسوول دفتر چند بار می‌گوید طرح‌ها عالی است، اما به هیچ پرسش اجرایی جواب نمی‌دهد و تماس را زود تمام می‌کند. بعد معلوم می‌شود چاپخانه قبلی را نگه داشته‌اند. اگر فروشنده زودتر می‌پرسید «آیا چاپ را از جای دیگری می‌گیرید یا هنوز در حال تصمیم‌اید؟»، وقت دو طرف کمتر تلف می‌شد.

کار بعدی پذیرفتن نه است، نه متقاعد کردن با تعریف بیشتر. تشکر کنید و سراغ کار دیگری بروید. وقتی روشن شد خرید نمی‌کند، چون انتخاب دیگری کرده، اصرار فقط رابطه را خراب می‌کند. اگر خواست دیگر پیگیری نشود، راه تماس را هم باز نگذارید و همان را رعایت کنید.

وقتی می‌گوید «عالیه، خبر می‌دهم» چه بگویید

جمله «عالیه، خبر می‌دهم» خیلی رایج است و معناهای مختلف دارد. ممکن است وقت فکر می‌خواهد، باید با کسی مشورت کند، یا می‌خواهد مودبانه جلسه را تمام کند. در همان لحظه خرید نمی‌کند؛ اول باید دید کدام‌یک از این حالت‌هاست. پس همان لحظه نه فقط به تعریف اکتفا کنید و نه تند جواب بدهید.

می‌توانید این‌طور بگویید: «خوشحالم که پیشنهاد برایتان مفید به نظر آمده. معمولا وقتی کسی می‌گوید می‌خواهم خبر بدهم، یک نکته هنوز برای فکر کردن مانده. کدام بخش را می‌خواهید بیشتر بررسی کنید تا اگر سوالی هست همین حالا کمک کنم؟» بعد ساکت بمانید. اگر نگرانی گفت، همان را جواب بدهید.

اگر گفت باید فکر کند و جزییات نداد، قدم بعدی را ببندید: «کاملا موافقم که تصمیم عجله‌ای نباشد. چهارشنبه بعدازظهر زنگ بزنم تا ببینیم چه چیزی روشن شده، یا خودتان همان روز پیام بدهید؟» تاریخ باید مال هر دو طرف باشد، نه پیگیری یک‌طرفه و ناگهانی.

اگر گفت باید با شریک یا مدیر حرف بزند: «حتما. اگر کمک می‌کند، یک خلاصه یک‌صفحه‌ای برایتان می‌فرستم یا یک تماس کوتاه سه‌نفره می‌گذاریم. کدامش راحت‌تر است؟» این کار بار انتقال پیام را کم می‌کند و از تعریف بدون تصمیم فاصله می‌گیرد.

پیگیری را همان روزی انجام دهید که با هم گذاشته‌اید. در تماس اول فقط نپرسید «به نتیجه رسیدید؟» بپرسید همان نکته‌ای که قرار بود بررسی شود چه شد. اگر گفت نه، یا خواست دیگر تماس نگیرید، همان‌جا تمام کنید. اگر هنوز در حال بررسی است و خرید نمی‌کند، ببینید کدام نکته مانده یا قرار بعدی را روشن کنید.

تا کی باید ادامه بدهید؟ اگر جواب مبهم است و خرید نمی‌کند، یک الگوی ساده این است که اگر یک‌بار تاریخ گذاشتید و مشتری آمد، ادامه بدهید. اگر دو بار پیگیری هماهنگ‌شده بی‌جواب ماند، یا جواب‌ها فقط تعارف بود، یک پیام آخر محترمانه بفرستید و تمام کنید.

این یک قانون همیشگی نیست و باید با همان مشتری تنظیم شود. مثلا: «سر فرصت اگر این کار اولویت شد، خوشحال می‌شوم دوباره حرف بزنیم. تا آن موقع مزاحم نمی‌شوم.» بعد واقعا دست نگه دارید.

نه شنیدن هم بخشی از فروش خوب است. مشتری که امروز خرید نمی‌کند، ممکن است ماه بعد با نیاز روشن‌تری برگردد؛ به شرطی که آخر گفتگو محترمانه بسته شده باشد، نه با فشار یا سکوت رها شده.

چک‌لیست کوتاه بعد از جلسه‌ای که به تعریف ختم شد

قبل از اینکه به‌خاطر تعریف، کار را تمام‌شده بدانید، این‌ها را برای خودتان روشن کنید. هدف این است که بفهمید چرا خرید نمی‌کند؛ مگر اینکه مشتری نه گفته یا خواسته پیگیری نشود:

  • تعریف مشتری از علاقه بود، از ادب، یا از آمادگی برای خرید؟
  • آیا فوریت و نتیجه کار به زبان خود او گفته شد؟
  • آیا نگرانی از ریسک یا اعتماد باقی مانده است؟
  • موضوع پول، مبلغ است یا زمان پرداخت؟
  • تصمیم‌گیرنده در جلسه بود یا باید جدا در جریان قرار بگیرد؟
  • قدم بعدی، تاریخ و مسوول آن نوشته شده است؟
  • اگر هنوز در حال تصمیم است، دلیل را از خودش پرسیده‌ام یا فقط حدس زده‌ام؟ اگر نه گفته، همان را پذیرفته‌ام؟

در گفتگوی بعدی، وقتی تعریف شنیدید و خرید نمی‌کند، فقط به تعریف اکتفا نکنید. یک سوال تشخیص بپرسید و اگر هنوز در حال تصمیم است، یک قدم بعدی با تاریخ بگذارید. اگر نه گفت یا خواست پیگیری نشود، محترمانه تمامش کنید. همین کار ساده هم وقت شما را نگه می‌دارد و هم به مشتری برای تصمیم واقعی کمک می‌کند.

به این مقاله امتیاز بدهید

هنوز امتیازی ثبت نشده است — اولین نفر باشید

1
2
3
4
5

دیدگاه‌ها

بدون دیدگاه
برای ثبت دیدگاه لازم است

شما اولین نفری باشید که دیدگاهش را می‌گوید!

ساعت
دقیقه
ثانیه